metro – iraide
Me da igual ¿verdad? Quiero decir, te, nos, me da dais dan igual. Quiero decir, no. Sí. No lo sé. ¿Importa acaso? Intento no pensar en ello. Esto sigue y no para. Por las ventanas se ve poca cosa, sigo mirando. Azazkalak jan nitueneko bost hondar aleak, beti gogoan izango dudala sumatzen dut. Eta ezin baitut, eta ezinez ezin egin desegin. Eta zuek, guztiok hondar aleak azken finean. Eta beste behin zakartasuna lepoko azaletik behera. Eta ezin dut. No puedo no querer. Zure bila. Beste edonorren ileen usainaren zuloen begizuloen malkoen ametsen espazioen tarteen gezurretan. Nolanahi ere, galdua. Pero lo intento, créeme, me miento. Me miento por los dos, porqué no puedo saber ya si tú sigues mintiéndote. O peor aún, si ya no necesitas mentirte más. O aún peor, si nunca necesitaste ninguna de mis mentiras.
Porque sigo escribiendo, como esa vez. Sigo, y tengo que soportar toda esa mierda. Tengo que aguantar toda esa maldita mierda. Ya sabes. Tal vez no. Porque sigo temblando. Porque sigo mostrando mi cuerpo desnudo a la primera persona dispuesta a halagarlo, a mimarlo, a desvivirse por él. Pero sigo. Sigo. Sigo sin mostrar más que una piel ya ajada, ya usada, con olor a rancio. Porque aún hoy, sólo me desnudo cuando llega la noche y no hay nadie cerca, mirando, buscando. Porqué sólo me puedo mostrar a los sirgadores de Repin. Y sigo. Porque hay que seguir. ¿No? Cada día hay que seguir. Aunque sepamos que no hay nada, hay que seguir. Aunque no entendamos nada, hay que seguir. Aunque todo crezca a nuestro alrededor, mientras nosotros seguimos empequeñeciendo, hay que seguir.
Eta irrifarre maltzur batez erantzun lurretik sakabanatutako begi-urdail iritzidun bidezidorrei. Eta ez ditut zuen hitzak behar. Eta ez dut zure ikuspuntua jakin nahi. Bost axola. Bost axola zure altxorra. Edertasuna aurkitu dut. Ez da iheskorra. Ez. Ez dago izkutuan. Ez. Zentzu gehiegi erabiltzen dituzue, beti bezela, gehiegi. Argiaz itsuturik, gehiegi, beti bezela, gehiegi. Begiratuz soilik entzun daitekeena ikutu nahi dezute. Gehiegi. Eskuez dastatu daitekeena etzazue usaindu. Beraz, etzazu inoiz barkamena eskatu, niri ez. Guztiok izan ginen errudun.
Hemos vivido demasiado tiempo mirando fotos e intentando recrear momentos que sólo existieron en ese determinado instante. « Et je suis allé au marché à la ferraille et j´ai acheté de chaînes, de lourdes chaînes por toi, et je suis allé au marché aux esclaves et je t´ai cherchée, mais je ne t´ai pas trouvée ». Porque hay que seguir.
Joder.